Ik werk als verpleegkundige in de terminale thuiszorg.
Daarom op deze website een pagina over rouw, verdriet en liefde.
Liefde, verdriet en rouw
Verdriet… dat willen we niet, we kijken weg, hebben hier liever over…
Bijna ongemerkt is er een cultuur ontstaan waarin maakbaarheid, succes en amusement de norm zijn, allemaal aspecten aan ‘de oppervlakte van het bestaan’ waar we vervolgens onder zuchten omdat we normen hebben gesteld… waar we zelf niet aan kunnen voldoen. In zaken als verdriet en rouw raken we al helemaal verstrikt.
Hoe kan dat nou….
Dit is hoe ik ernaar kijk:
Liefde is wellicht het meest elementaire aspect van ons mens zijn.
(in ‘het Boek’ als volgt verwoord: het enige wat telt is geloof wat zich in liefde uit)
Tot zo ver kunnen de meeste mensen nog wel meekomen.
Liefde en verdriet zijn echter twee kanten van dezelfde medaille
En daar gaat ie knellen…
Liefde en verdriet geven elkaar betekenis
In de mate waarin we van iemand houden, kunnen ook verdrietig over diegene zijn.
Verdriet nodigt ons uit om ‘een diepere laag van het menselijk bestaan’ te gaan verkennen.
En wie komen we daar tegen?
Dat zijn we zelf[1].
Zo bezien nodigt verdriet ons, waar het om sterven gaat, uit om afscheid te moeten nemen van onze naaste, maar daardoorheen dieper kennis te maken met onszelf.
Dat ik in God geloof had je wellicht al in de gaten, in zekere zin gaat deze verdere website daar ook over. Wanneer je niet gelooft kun je wellicht verdieping vinden in het gedachtengoed van ACT (Acceptance and Commitment Therapy). Ook daar kun je waardvolle inzichten, boeiende verdiepingen en adembenemende vergezichten tegen komen (maar je moet dan wel zelf gaan…)
Is ‘zoveel mogelijk de andere kant op kijken’ dan fout? In mijn ogen niet: Eigenlijk is het ook wel heel mooi dat we als mens in deze aspecten van het menselijk bestaan, zelf mogen kiezen.
Rouw
vroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken.
In het Duits is er een mooi woord voor: ‘Trauerarbeit’ ofwel rouwarbeid.
Rouw is dus geen trucje of een ver-van-ons-bed-begrip, maar een proces waar we soms gewoon ‘doorheen moeten’ een levensaspect waar wellicht geen mens aan ontkomt. En dat kan langdurig hard werken inhouden…
Manu Keirse is een Belgische psycholoog/auteur wiens boeken ik van harte kan aanbevelen als u zich – wellicht noodgedwongen – in rouw wilt verdiepen.
Het is ook helemaal niet vreemd wanneer blijkt ‘dat je er alleen niet doorheen komt’.
Mijn advies: zoek dan, tijdig, hulp om samen met iemand ‘dit pad te lopen’….
De tijd gaat leren waar dit pad u dan brengt.
Als je je afkeert van je binnenkant, ben je akelig ver van huis. (Manu Keirse)
[1] ‘ieder mens wordt als mens geboren met de opdracht om mens te worden’. (Geert Jan Blanken)
Wij worden geboren als zoogdiertjes met ons hele leven de kans om mens te worden (Zr. Benedict Thissen, abdis)